ماه رمضان

ماه رمضان برای من همیشه یاد آور روز های خوبه دانشگاه است. یادم میاد که با
بچه ها توی حیاط دانشکده یه گوشه جمع میشدیم. اول از همه یه چای حسابی‌ داغ میزدیم بعدش  هم معمولا هر چی که ‌ داشتیم باهم قسمت میکردیم. یادش
بخیر بعضی‌ وقتها من میرفتم پیش مهدی دوستم که توی سایت دانشگاه بود.
اونها سهمیه نون و پنیر وخرما داشتن، من هم شریکش میشدم..ولی‌ جاتون خالی عجب نون و خرمایی‌ بود، خیلی‌ میچسبید. یادمه یه بار با بچها زد به کلمون که سر کلاس آزمایشگاه سیستماتیک گیاهی‌ افطار ببریم. فکر کنم که یکی‌ دو باری هم اینکار رو کردیم و چقدر به بچها چسبید. اینجا که هستم میبینم که عربها علاقه
شدید به دعوت کردن برای افطار دارند. و انگار که اصلا یه جور مسابقست بینشون. به هر جهت الکی‌ نیست که میگن عربها ماه رمضان رو جشن میگیرند.از بس که توی ماه رمضان میرند افطاری و میخورند.جمعبندی که بکنم حرفهام رو اینکه ماه رمضان با همهٔ سختیهایی‌ که داره، با همه سختیهایی‌ که برای سحر بلند شدن داره و همه گرسنگیها و تشنگیهایی که داره اما یه خصلت  خوب هم داره اونم اینکه آدمهارو خیلی‌ به هم نزدیک میکنه. اصلا در درون همهٔ ادامها حتی‌ اونهایی‌ که روزه نمیگیرند یه حس خوبی‌ ایجاد میکنه. و شاید همین هم اعجاز ماه رمضان باشه. روزه و نماز همتون قبول حق باشه